How ironic it all seems because I remember you telling me
about other lovers running out of words to say to each other
and how beautiful you thought it was – and I agreed – that
would never happen to you and me.

So here we sit in silence.

Wij zijn gewoon twee mensen die heel hard liefde nodig hebben en dit toevallig vinden bij elkaar.

Mijn zonnebril vulde zich met tranen en in het felle licht van de zon veranderde alles in een goudkleurige waas, op elk ander moment had ik dit mooi gevonden. Hij pakte mijn hand en vroeg mij hoe we nu verder gaan. ‘Kan je niet gewoon bij mij blijven?’, vroeg hij zachtjes, ‘Kunnen we niet gewoon samen honderd worden?’. Ik slikte mijn tranen in en fluisterde dat ik het niet meer wist, dat ik even niet meer kon nadenken. Diep van binnen wist ik al dat het antwoord nee is, maar ik wilde hem geen pijn doen, ik wilde de liefste jongen die ik ken geen pijn doen.

Na drie zwijgende sigaretten stonden we op en liepen we naar huis. ‘Ga er maar over na denken’, zei hij, ‘maar neem alsjeblieft de goede beslissing’.
Huilend keek ik hem na toen hij weg fietste, hij keek niet één keer om.

With every heartbeat

We could keep trying but things will never change,
so I don’t look back.
Still I’m dying with every step I take,
but I don’t look back

and
it
hurts
with
every
heartbeat.

Hij geeft mij alles maar toch is het niet genoeg
en ik weet echt niet waarom.

Hij is het perfecte vriendje maar niet voor mij.

Kryptonite

“Ik snap niet waarom je altijd weer naar hem terug gaat”, zei hij.
“Omdat hij er altijd is, omdat hij mij altijd de mooiste en de liefste op aarde vindt, ook als ik chagrijnig ben, ook als ik een bad hair day heb, ook als ik de hele dag moet huilen om de domste dingen. Hij is er altijd geweest, vanaf de allereerste keer dat ik hem zag. Hij heeft mij na alle klootzakken laten zien wat liefde is. En ook al is hij zelf soms ook een klootzak eerste klas, hij heeft mij wel geleerd om weer voor mijzelf op te komen, om van mijzelf te houden, hij is degene geweest die mij voor de spiegel heeft gezet en elk plekje wat hij mooi aan mij vond heeft aangewezen. Nieuwe jongens komen en gaan maar hij heeft voor altijd een plekje in mijn hart, ik heb van niemand zoveel gehouden als van hem.”

Na mijn lange woordenstroom haalde ik diep adem en toen bedacht ik mij dat het waar was. Dat het niet uit maakt wat er allemaal nog gaat gebeuren en dat het niet uit maakt hoe vaak wij elkaar nog de rug toe gaan keren,
want ik zal altijd weer naar hem terug gaan.

If people were rain

I wanted so badly to lie down next to her on the couch, to wrap my arms around her and sleep. Not fuck, like in those movies. Not even have sex. Just sleep together, in the most innocent sense of the phrase. But I lacked the courage and she had a boyfriend and I was gawky and she was gorgeous and I was hopelessly boring and she was endlessly fascinating. So I walked back to my room and collapsed on the bottom bunk, thinking that if people were rain, I was drizzle and she was a hurricane.

- John Green, Looking for Alaska

Zomer

Beter dan de zomer van 2010 wordt het toch nooit meer.

Amsterdam

Hand in hand liepen we na veel te veel drankjes slingerend over de weg naar huis. Struikelend over mijn eigen voeten gaf ik jou overal kusjes en fluisterde ik dat ik van je hield en dat alles alleen maar leuker is geworden. Alles is leuker geworden sinds we hier zijn. Ik ben zo gelukkig. Zo gelukkig. Je tilde mij op en draaide mij tienduizend rondjes totdat ik tollend weer op mijn benen terecht kwam en ik mij net een milkshake voelde. Een milkshake vol met liefde en geluk.

The pieces don’t fit anymore.